Gerco de Ruijter by Esther Polak, 2001                                        Nederlands A row of small, rectangular photographs hanging on the wall. Pictures taken trom the air. A small piece of land with water alongside, with a meadow, a wood, the pattern of freshly ploughed earth. From above, the plough furrows are almost abstract - the precise, mathematical care of the farmer. The woods have a sense of space of their own. The trees, through the effect of the perspective, seem a tunnel wanting to bore into the earth. The water's surface shows the reflection of the clouds, so I am looking up and looking down at the same time. It is unmistakably the Netherlands. I fly through the air and the familiar landscape unfolds beneath me. There is depth. I am in a place I have never been before. I see Holland for the first time. I am flying. The frustrating thing about our landscape is not that it is so flat. There are enough high spots. The way the land has here been created, these are our heights as well: high-tension cable masts, factory chimneys, office tower blocks. bridge pylons. There are fantastic vantage points in this low land. But nowhere have these places been made accessible. In the mountains, it is completely understood that you want to move up, to the top. There are paths. There are shops with climbing gear and guidebooks. There is none of any of this in the Netherlands. A yearning for the heights is not something one ought to have. Our high spots are not climbed. The pylons of the Zaltbommel bridge gradually disappear into the air. You can see that at the top, there is a place where you could stand, a kind of balcony. And down below, there is a door. But there is an unrelenting security system preventing my entrance. I have at times thought about thinking up an excuse to visit the top of a structure like that. I could write letters to the appropriate authorities, make phone calls. I would doubtless succeed in the end in getting up there. Then I could take photographs as well, filI up a cassette tape, be in control of a memory Afterwards l'd come back down. The place would reassume its cloak of inaccessibility. I would not be able to share my memory with anyone. l'd have made a privileged journey. This directly touches on the objection I have to aerial photographs. I see the picture and in the first place, I am jealous of the photographer. He was really there, but I remain down here below. Most of all, I see a pIace where I cannot go. Never will feel so earthbound as when I look at a photograph taken from the air. l am very much, altogether NOT there. But the photographs that Gerco de Ruijter makes do take me up with them. I want to spend a day with him. Flying. On the day we'd planned, it was unusually clear weather. We go by car to a place where Gerco had worked in the past. I have seen those photos. They show an incomprehensible structure of water and earth, something that looks like asphalt paving, full of cracks. In other places, the ground looks like paint, smeared on with a palette knife. 'An incredible place, this, with all those canals. There, that's slip from the harbour. It's been spread out and levelled by machine. lt's an amazing place. The water and the land are at almost exactly the same height, so the land patches are often under water. It produces beautiful structures. I haven't been back here for a while and I was wondering what it looked like now.' A big yellow kite emerges from the car, a line and pulley, a ground anchor and a clock. And of course the camera, in a cage-like construction of aluminium and electronics. 'This is a special camera. I can wind it up so that it has enough energy to keep running. The electronics are so that it takes a picture every minute, exactly. I only have one kite. You shouldn't try to change things too much. Every time I make changes, something goes wrong. Sometimes I've walked around for a whole afternoon and then there's nothing at all on the film. That happens, too.' Gerco flies the kite about twenty metres overhead. Then he temporarily attaches the line to the ground. The camera is hung from the line. The mechanism that he has made for this is difficult to describe, but it looks simple and effective. When the camera is fixed to the line, Gerco starts reeling it out again. The construction rises in alarmingly huge leaps and bounds. The irregular breezes carry the camera gliding over the water. It wouldn't be the first to drown there. When the kite and camera are quietly floating overhead, Gerco walks back into the area to get the images. He vacuums, Hoovers the landscape. Grazes it. We are beach-combing for images. I once climbed up a cable tower to take pictures. But I didn't like it. I started taking pictures this way when I was in art school in Rotterdam, in the painting department. Everybody was trying to paint abstract, turning the canvas upside down, that sort of thing. l'd sometimes fly a kite on the beach, and one day I hung a camera from it. I was searching for material for paintings, looking for new structures. But the photographs were so beautifully detailed and so rich, there was no point in painting them. I let the kite and the camera do the work. They decide what the image is going to be.' 'When I saw those photographs, I felt I had to try it in the Biesbosch, an expansive wooded flood plain. So I do, and I walk around sweating a day and then end up with nothing. The place, the landscape, is way too big. If I know an area really well, then I come home with much better photographs.' In the end it makes no difference to me whether I am in a nature reserve or a farmer's field, as long as I have an overview. It is all about space. I am not interested in whether I am showing something that's man-made or something that's pure mother nature. It makes no difference. I make no judgement. I only want to know what t looks like. I just want to look.' 'I have just finished a series of photographs of the Rotterdam harbour. There are gigantic heaps of coal and iron ore waiting for transport. The landscape is artificial, but after just a couple of rain showers, the effect of nature is already visible. The colours are new to me. It is not green alternating with water ditches. It's not flat. I do not need to fly all the way to Mexico to see an image like that,' We walk around for another hour. The camera quietly keeps working. A week later, Gerco de Ruijter sends me a contact sheet of the photographs that we took that afternoon. I scrutinise the photographs, images that are totally different from what we saw while we wandered the area. And this is exactly that same tiny, insignificant piece of ground. We saw the same things. Gerco de Ruijter also went up alone, through his photographs. They are not a report or recording of a journey, they are the journey. This is no dream image. It is pure realism. And that fact means that I can boldly, shamelessly let myself be carried upwards. Together up there, precisely because we are all stuck down here. Esther Polak, 2001 top

                           

Gerco de Ruiter door Esther Polak, 2001                                                  to English Een rijtje kleine, vierkante foto's aan de muur. Luchtfoto's. Een landje met wat water ernaast, een weiland, een bos, het patroon van verse voren in een akker. De voren vormen van boven gezien een bijna abstract patroon: de mathematische zorgvuldigheid van de boer. Het bos heeft een eigen ruimtelijkheid. Door de werking van het perspectief lijken de bomen een tunnel te vormen die de bodem in wil. Een wateroppervlak toont wolken in spiegelbeeld. Zo kijk ik naar boven en naar beneden tegelijk. Onmiskenbaar Nederland. Ik vlieg de lucht in en het vertrouwde landschap ontvouwt zich onder mij. Diepte. Ik ben op een plek waar ik nog niet eerder was. Ik zie Nederland voor de eerste keer. Ik vlieg. Het frustrerende aan ons landschap is niet dat het zo plat is; er zijn hoge punten genoeg. Zoals het land hier door de mens is geschapen zo zijn onze toppen dat ook: hoogspanningsmasten, fabrieksschoorstenen, kantoorgebouwen, pylonen van bruggen. Fantastische uitzicht- punten in het platte land. Maar nergens zijn deze plekken toegankelijk gemaakt. In de bergen is het volkomen geaccepteerd dat je naar boven zou willen. Er zijn paden, er zijn winkels met klimbenodigdheden en handleidingen. In Nederland niets van dit alles. Een verlangen naar hoogte wordt men niet geacht te hebben. Onze pieken worden niet beklommen. De pylonen van de Waalbrug bij Zaltbommel gaan verleidelijk de lucht in. Bovenop is duidelijk een plek te zien waar je zou kunnen staan. Een soort balkon. En beneden zit een deur in de pyloon. Maar een meedogenloze beveiliging belet mij de toegang. Ik heb wel eens overwogen om een smoes te verzinnen om zo'n top te bezoeken. Ik zou brieven kunnen schrijven aan de bevoegde instanties, telefoneren. Dan zou het mij vast wel lukken er een keertje op te mogen. Daar zou ik dan ook foto's kunnen nemen. Een bandje volpraten, een herinnering bemachtigen. Daarna zou ik weer afdalen. De plek zou zijn ontoegankelijkheid hernemen, ik zou mijn ervaring met niemand kunnen delen. Ik zou een geprivilegieerde tocht hebben gemaakt. Dit raakt meteen aan het bezwaar dat ik tegen luchtfoto's heb. Ik zie de foto en ik ben in eerste instantie jaloers op de fotograaf. Hij is daar echt geweest, ik blijf beneden, Ik zie vooral een plek waar ik niet kan komen. Nooit voel ik me zo aan de aarde gebonden als wanneer ik zo'n luchtfoto bekijk. Ik ben daar vooral heel erg niet. Maar de foto's die Gerco de Ruijter met zijn vlieger maakt nemen mij wel mee naar boven. Ik wil een dagje met hem mee: vliegeren. Op de dag dat we hebben afgesproken is het uitzonderlijk helder weer. We rijden met de auto naar een terreintje waar Gerco al eens gewerkt heeft. Die eerdere foto's heb ik gezien. Ze tonen een onbegrijpelijke structuur van water en aarde. Iets wat op een asfaltweg lijkt. Met barsten. Op andere plekken lijkt de grond op met een paletmes uitgesmeerde verf. Een krankzinnig gebied is dit, met die slootjes. Hier ligt slib uit de haven. Dat is hier uitgespreid en glad gemaakt met een machine. Het is een bijzondere plek. Het water en het land zijn bijna even hoog. De stukken land staan dan ook regelmatig onder water. Dat levert mooie structuren op. Ik ben er al een tijd niet geweest en ik vraag me af hoe het er nu uit zal zien.' Uit de auto komt een grote gele vlieger, een katrol, een grondschroef en een klokje. En natuurlijk de camera, in een kooiconstructie van aluminium en elektronica. Dit is een speciale camera, Ik kan hem opwinden zodat hij genoeg energie heeft om door te draaien. De elektronica zorgt ervoor dat er precies iedere minuut een foto wordt gemaakt. Ik heb maar één vlieger. Je moet niet te veel veranderen. Iedere keer dat ik wat verander gaat er iets mis. Ik heb soms een hele middag gelopen en dan staat er niets op de film, dat gebeurt ook.' Gerco laat zijn vlieger ongeveer twintig meter op. Dan zet hij de lijn tijdelijk vast aan de schroef. De camera wordt aan de draad gehangen. Het mechaniek dat hij hier voor gemaakt heeft laat zich moeilijk omschrijven, maar ziet er simpel en doeltreffend uit. Als de camera aan de draad bevestigd is laat Gerco de Ruijter de haspel verder vieren. De constellatie stijgt vervaarlijk bungelend op. De vlagerige wind laat de camera dicht over het water scheren. Het zou niet de eerste zijn die ten onder gaat. Wanneer vlieger met de camera rustig boven ons staan loopt Gerco het terrein in om beelden te vangen. Hij stofzuigert het landschap. Graast het af. We zijn aan 't beeldjutten. Ik ben vroeger wel eens in een hoogspanningsmast geklommen om foto's te maken. Maar dat beviel me niet. Ik ben met deze manier van fotograferen begonnen op de academie in Rotterdam. Afdeling schilderen. Iedereen probeerde abstracte schilderijen te maken, het doek nog eens omkeren dat soort dingen. Op het strand liet ik wel eens een vliegertje op en daar heb ik op een dag een cameraatje aan gehangen. Ik was op zoek naar grondstof voor schilderijen, op zoek naar nieuwe structuren. Maar die foto's waren zo mooi van detail en zo rijk, het had geen zin om dat na te schilderen. Ik laat de vlieger en de camera het werk doen: die bepalen uiteindelijk het beeld.' Als ik die foto's zie denk ik: ik moet toch eens naar de Biesbosch. En daar loop ik een hele dag te zweten en dan heb ik niets. Dat landschap is veel te uitgestrekt. Als ik een gebiedje goed ken kom ik met veel betere foto's thuis.'Uiteindelijk maakt het me niet uit of ik in een natuurgebied sta of in een weiland. Als ik maar overzicht heb. Het gaat mij om ruimte, Ik wil niet per se een menselijke ingreep laten zien of pure natuur. Ik wil geen oordeel uitspreken. Ik wil eigenlijk alleen maar weten hoe het er uitziet. Ik wil alleen maar kijken.' 'k heb net een serie foto's gemaakt in de Rotterdamse haven. Daar liggen gigantische bergen kolen en ertsen te wachten op transport. Dat landschap is kunstmatig, maar de werking van de natuur is na een paar regenbuien al zichtbaar. De kleuren zijn voor mij nieuw. Geen groen met slootjes, niet plat. Ik hoef niet naar Mexico te reizen om zo'n beeld te vinden.' We lopen nog een uur rond. De camera werkt rustig door. Na een week stuurt Gerco de Ruijter mij het contactvel van de foto's die we die middag gemaakt hebben. Ik buig me over de beelden die zo totaal anders zijn dan wat we zagen toen we daar liepen. En toch is het precies datzelfde kleine, lullige landje. We hebben hetzelfde gezien. Ook Gerco de Ruijter is alleen boven geweest via zijn foto's. Zij zijn geen verslag van een reis, ze zijn de reis. Dit is geen droombeeld, dit is puur realisme. En dat feit maakt dat ik me schaamteloos mee naar boven kan laten voeren. Mee naar boven, juist omdat we allemaal beneden blijven. Esther Polak 2001 top